Zaloguj
Reklama
(0)

Próby stymulacji serca towarzyszą historii medycyny od bardzo dawna. Opierają się na wiedzy, iż włókna mięśnia poprzecznie prążkowanego reagują skurczem na bodziec jakim jest impuls prądu elektrycznego o małej mocy.

Reklama

Wiedza ta przeszła długą drogę by w dzisiejszej praktyce klinicznej stać się metodą diagnostyczną serca. Badanie to przeprowadzane jest nieinwazyjnie, za pomocą sondy przezprzełykowej a wynikiem tego badania są parametry reakcji na bodziec, między innymi takie jak czas powrotu rytmu zatokowego czy czas przewodzenia zatokowo-przedsionkowego. Ujawnić się może również podłużne rozszczepienie łącza przedsionkowo-komorowego oraz inne drogi (drogi dodatkowe) w wolnych ścianach komór.

Metodą tą można również ocenić skuteczność leczenia arytmii serca. Ten rodzaj badania wykorzystywany jest w diagnostyce choroby wieńcowej, kiedy uniemożliwione jest, z różnych względów, przeprowadzenie próby wysiłkowej.[1]

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • [1] „Stymulacja diagnostyczna serca” W. Mojkowski, M. Moszczeński, M. Dłużniewski [w:] „Kardiologia praktyczna dla lekarzy rodzinnych i studentów medycyny” Tom I DIAGNOSTYKA KARDIOLOGICZNA, pod red. M. Dłużniewskiego, A. Mamcarza, P. Krzyżaka, Warszawa 2002

Reklama
(0)
Komentarze