Zaloguj
Reklama

Nagłe zatrzymanie krążenia – postępowanie

Autorzy: lek. Paulina Raczyńska
Nagłe zatrzymanie krążenia – postępowanie
Fot. shutterstock
(0)

Nagłe zatrzymanie krążenia oznacza ustanie bądź upośledzenie czynności serca jako pompy, które charakteryzuje się brakiem reakcji chorego na bodźce, niewyczuwalnym tętnem oraz brakiem oddechu. Będąc świadkiem takiego zdarzenia, należy niezwłocznie udzielić choremu pomocy, gdyż szybka i skuteczna reakcja może uratować życie.

Reklama

Zawsze należy pamiętać, że podczas udzielania pierwszej pomocy w pierwszej kolejności należy zadbać o własne bezpieczeństwo. Warto zatem najpierw zapytać z pewnej odległości czy wszystko w porządku i dopiero, gdy poszkodowana osoba nie reaguje, podejść bliżej i ocenić jej funkcje życiowe. Jeżeli nie uzyskamy odpowiedzi lub nie zauważymy reakcji podczas potrząsania ramionami chorego, uznajemy, że jest on nieprzytomny i wzywamy wykwalifikowaną  pomoc.

1. Udrożnienie dróg oddechowych

Układamy chorego na plecach i staramy się udrożnić drogi oddechowe poprzez delikatne odchylenie głowy chorego oraz wysunięcie żuchwy ku przodowi.

2. Ocena oddechu

  • wzrokiem: obserwujemy ruchy klatki piersiowej,
  • słuchem: nasłuchujemy szmeru oddechowego towarzyszącego wdechowi lub wydechowi,
  • czuciem: nadstawiamy swój policzek blisko ust chorego i staramy się wyczuć ciepło wydychanego powietrza.

Brak powyższych objawów świadczy o bezdechu, który może być spowodowany zatrzymaniem krążenia lub nieprawidłową czynnością układu oddechowego.

Niekiedy mogą wystąpić odgłosy świadczące o częściowej niedrożności dróg oddechowych. Są to: bulgotanie – treść płynna w drogach oddechowych, chrapanie – częściowe zamknięcie gardła przez opadający język lub ciało obce, pianie – niedrożność na poziomie głośni.

3. Uciski klatki piersiowej

Należy ułożyć chorego na plecach na twardym podłożu. Ręce umieścić na środku klatki piersiowej (jeden nadgarstek na drugim, palce splecione, ręce wyprostowane, a barki bezpośrednio nad klatką piersiową chorego). Uciskamy z częstotliwością 100-120/min na głębokość 5-6 cm bez odrywania dłoni od pacjenta. U osób dorosłych rozpoczynamy od 30 uciśnięć, po których należy wykonać 2 oddechy ratownicze i kontynuować uciskanie klatki piersiowej.

4. Sztuczna wentylacja  oddechy ratownicze

Oddechy wykonujemy metodą usta-usta, zatykając nos pacjenta. Robiąc oddech, należy obserwować jego skuteczność, o której świadczyć będzie unoszenie klatki piersiowej poszkodowanego. Jeżeli okażą się nieskuteczne, należy zajrzeć do jamy ustnej w poszukiwaniu ciał obcych, usunąć je i niezwłocznie wrócić do uciskania klatki piersiowej.

5. Defibrylacja z użyciem AED (automatycznego defibrylatora zewnętrznego)

Defibrylację tę należy wykonać tak szybko, jak tylko defibrylator jest dostępny. Znajdują się one w miejscach dużego ruchu: centrach handlowych, na lotniskach czy dworcach. Wraz z jego włączeniem, pojawią się dokładne instrukcje i wskazówki, jak go obsłużyć oraz kolejno wykonywać odpowiednie procedury.

Nie należy bać się podjęcia akcji ratunkowej. Istnieje bardzo małe ryzyko zaszkodzenia choremu, a ogromna szansa na ocalenie jego życia.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Gajewski P.: Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna. Kraków 2018, s. 129-132.

Kategorie ICD:


Reklama
(0)
Komentarze