Zaloguj
Reklama

Elektrokardiograficzna próba wysiłkowa – co warto wiedzieć?

Autorzy: lek. Paulina Raczyńska
Elektrokardiograficzna próba wysiłkowa – co warto wiedzieć?
Fot. Pantherstock
(0)

Podczas wysiłku fizycznego dochodzi do zwiększenia zapotrzebowania mięśni szkieletowych na tlen, co prowadzi do przyspieszenia rytmu serca. Częstotliwość rytmu serca zwiększa się, aż do osiągnięcia tzw. maksymalnej częstotliwości rytmu. U osób z chorobą wieńcową objawy niedokrwienia mięśnia sercowego pojawiają się zdecydowanie wcześniej, nim zostanie osiągnięta częstotliwość maksymalna. Elektrokardiograficzna próba wysiłkowa jest niejako próbą prowokacyjną w warunkach kontrolowanych.

Reklama

Badanie polega na pedałowaniu na ergometrze rowerowym lub chodzeniu po bieżni ruchomej. Przed badaniem przyklejone zostają elektrody, takie jak przy standardowym badaniu elektrokardiograficznym. W zależności od wieku oraz zaawansowania choroby, ustawia się odpowiednią wielkość obciążenia i nachylenia bieżni. Powyższe parametry zwiększa się co 3 minuty. Obciążenie wysiłkiem można zwiększać aż do uzyskania maksymalnej częstotliwości rytmu, wystąpienia objawów wskazujących na konieczność zakończenia próby lub uzyskania 85-90% maksymalnej częstotliwości rytmu (określa się ją, odejmując od liczby 220 wiek pacjenta wyrażony w latach). Wśród głównych wskazań bezwzględnych do przerwania próby wysiłkowej zaliczamy wszelkie objawy mogące świadczyć o niedokrwieniu mięśnia sercowego.

Przygotowanie do badania nie jest szczególnie wymagające. Polega na ograniczeniu spożywania posiłków i palenia papierosów na 3 h przed badaniem, zaprzestaniu wykonywania większych wysiłków fizycznych na 12 h przed próbą oraz odstawieniu leków mogących utrudnić interpretację badania (zawsze po konsultacji z lekarzem!). Istnieją także istotne przeciwwskazania do wykonania próby wysiłkowej, m.in. świeży zawał serca (pierwsze 2 dni), niestabilna (nieuregulowana lekami) dławica piersiowa, objawowe zaburzenia rytmu serca, ciężkie zwężenie zastawki aortalnej, nieuregulowana niewydolność serca, świeży zator tętnicy płucnej, ostre zapalenie wsierdzia, ostre rozwarstwienie aorty oraz fizyczna niezdolność pacjenta do wykonania próby wysiłkowej. Należy pamiętać, że lekarz przed kwalifikacją do próby wysiłkowej zobowiązany jest do przeprowadzenia bardzo dokładnego i szczegółowego wywiadu oraz badania mających na celu wykluczenie wszystkich możliwych przeciwwskazań.

Podstawą oceny wyniku próby wysiłkowej jest wykonanie pomiarów przemieszczenia odcinka ST w badaniu elektrokardiograficznym. Sposób jego przemieszczenia oraz głębokość poszczególnych załamków świadczą o stanie naczyń serca, jak i samego narządu.

Ze względu na możliwość wystąpienia ewentualnych powikłań, pomieszczenie, w którym wykonuje się badanie, musi być wyposażone w zestaw do udzielenia nagłej pomocy kardiologicznej. Do powikłań, które mogą pojawić się podczas badania, zaliczamy: spadek ciśnienia, omdlenia, zaburzenia rytmu serca, niewydolność serca czy ostry zespół wieńcowy. Próba wysiłkowa jest uważana za badanie bezpieczne, a zgon lub zawał serca zdarzają się z częstością 8-15/10000 badań w zależności od zaawansowania choroby podstawowej i wieku.

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • Gajewski P.: Interna Szczeklika. Medycyna Praktyczna. Kraków 2018, s. 92-96.

Kategorie ICD:


Reklama
(0)
Komentarze