Zaloguj
Reklama

Tachykardia – choroba niespokojnego serca

Tachykardia – choroba niespokojnego serca
Fot. panthermedia
(0)

Tachykardia, czyli częstoskurcz serca, to groźne schorzenie, które wywołane jest skurczami z węzła zatokowego, które są nieprawidłowe, czego skutkiem jest niemiarowa praca serca. W skrajnych przypadkach tachykardia może prowadzić do śmierci.

Reklama

Podłoże tachykardii

Prawidłowa praca serca zależna jest m.in. od prawidłowego przewodzenia impulsów elektrycznych pomiędzy węzłem zatokowym a innymi komórkami. W przypadku tachykardii następuje zaburzenie przesyłania impulsów elektrycznych w sercu pomiędzy węzłem zatokowym a innymi komórkami i tkankami. W momencie pojawienia się zaburzenia komórki, które tak jak węzeł zatokowy posiadają umiejętność przesyłania impulsów elektrycznych, zaczynają wysyłać impulsy częściej, co skutkuje przyspieszeniem pracy serca nawet do 500 uderzeń na minutę! Przyczyną pojawienia się zaburzenia może być m.in. nadciśnienie tętnicze czy zażycie leków, które wpływają na pracę serca.  

Objawy, które niepokoją

Przyspieszone bicie serca to tylko jeden z objawów tachykardii. Chorzy często nie są świadomi, że praca ich serca jest zaburzona. Początkowo choroba przebiega bezobjawowo, co niejednokrotnie prowadzi do poważnych zaburzeń, które mogą zakończyć się udarem czy migotaniem przedsionków. Niepokojące objawy, które powinny skłonić do wizyty u lekarza, to pojawiający się ucisk w okolicy mostka, ból w klatce piersiowej, osłabienie, duszności, płytki oddech, zimne poty czy pojawiające się palpitacje. Chorzy często wskazują, że jednym z pojawiających się objawów są stany nieuzasadnionego lęku i przyspieszenie tętna. Tachykardia definiowana jest jako zaburzenie, które powoduje, że tętno osiąga ponad 100 uderzeń  na minutę w czasie spoczynku. Skutecznym narzędziem, pozwalającym na diagnozowanie tachykardii, jest elektrokardiogram. W przypadku, gdy nie sposób zastosować elektrokardiogramu (np. w sytuacji, gdy tachykardia nie ma charakteru stanu przewlekłego) stosuje się tzw. metodę Holtera. Skorzystanie z tej możliwości pozwala na rejestrowanie pracy serca przez 24 godziny, co pozwala na ocenę jego stanu. Inną z metod, które są stosowane do oceny stopnia zaawansowania choroby, jest użycie rejestratorów pętlowych, które prowadzą tzw. stałą rejestrację.

Sposoby leczenia tachykardii

Najskuteczniejszą metodą leczenia jest usunięcie przyczyny choroby, co pozwoli na przywrócenie prawidłowej pracy serca. Częstą metodą jest stosowanie farmaceutyków, które spowalniają pracę serca. Powszechnie stosuje się betablokery, leki będące antagonistami wapnia, digoksynę i iwabradynę. W niektórych przypadkach, gdy leczenie farmakologiczne nie przynosi zamierzonych efektów, stosuje się leczenie operacyjne – np. ablację RF. Zabieg polega na wprowadzeniu do żyły lub tętnicy udowej igły, a następnie po założeniu tzw. „koszulki naczyniowej” na wprowadzeniu do serca elektrody.  Pacjenci opisują zabieg ablacji jako pieczenie w klatce piersiowej, stąd niezbędne jest stosowanie leków przeciwbólowych. Po zabiegu, kiedy zostanie usunięta igła i tzw. „koszulka naczyniowa”, pacjent zobowiązany jest do leżenia przez około 6 godzin, aby nakłuta żyła lub tętnica zdążyła się zasklepić. Po zabiegu zaleca się oszczędny tryb życia. Powikłania, jakie mogą wystąpić, to m.in. pojawienie się krwiaków w miejscu założenia „koszulki”, infekcje, krwawienie z osierdzia, odma opłucnowa, powikłania zakrzepowo-zatorowe. Zdarza się, że może dojść do przebicia ścian naczyń lub serca, bądź do wystąpienia bloku przedsionkowo-komorowego, co może skutkować wszczepieniem rozrusznika serca.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)
Komentarze