Zaloguj
Reklama

Stymulacja serca jako metoda diagnostyczna

Stymulacja serca jako metoda diagnostyczna
Fot. Pantherstock
(0)

Próby stymulacji serca towarzyszą historii medycyny od bardzo dawna. Opierają się na wiedzy, iż włókna mięśnia poprzecznie prążkowanego reagują skurczem na bodziec jakim jest impuls prądu elektrycznego o małej mocy.

Reklama

Wiedza ta przeszła długą drogę by w dzisiejszej praktyce klinicznej stać się metodą diagnostyczną serca. Badanie to przeprowadzane jest nieinwazyjnie, za pomocą sondy przezprzełykowej a wynikiem tego badania są parametry reakcji na bodziec, między innymi takie jak czas powrotu rytmu zatokowego czy czas przewodzenia zatokowo-przedsionkowego. Ujawnić się może również podłużne rozszczepienie łącza przedsionkowo-komorowego oraz inne drogi (drogi dodatkowe) w wolnych ścianach komór.

Metodą tą można również ocenić skuteczność leczenia arytmii serca. Ten rodzaj badania wykorzystywany jest w diagnostyce choroby wieńcowej, kiedy uniemożliwione jest, z różnych względów, przeprowadzenie próby wysiłkowej.[1]

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • [1] „Stymulacja diagnostyczna serca” W. Mojkowski, M. Moszczeński, M. Dłużniewski [w:] „Kardiologia praktyczna dla lekarzy rodzinnych i studentów medycyny” Tom I DIAGNOSTYKA KARDIOLOGICZNA, pod red. M. Dłużniewskiego, A. Mamcarza, P. Krzyżaka, Warszawa 2002

Reklama
(0)
Komentarze