Zaloguj
Reklama

Pierwotny aldosteronizm – zespół Conna

Pierwotny aldosteronizm – zespół Conna
Fot. panthermedia
(0)

Pierwotny aldosteronizm znany jest w literaturze również jako hiperaldosteronizm. Przyczyną choroby jest nadmierne wytwarzanie aldosteronu – hormonu sterydowego odpowiedzialnego za gospodarkę sodową w organizmie.

Reklama

Obraz kliniczny choroby

Przyczyną choroby znanej jako pierwotny aldosteronizm są problemy z zachowaniem prawidłowej ilości aldosteronu w organizmie. Aldosteron jest jednym z hormonów sterydowych, zaburzenia w jego syntetyzowaniu prowadzą do wzrostu stężenia sodu i wody w organizmie. Zbyt wysokie stężenie wody i jonów sodu wykazuje niekorzystny wpływ na naczynia krwionośne, prowadząc do nadciśnienia tętniczego. Aldosteron wpływa też na regulację stężenia potasu we krwi, jego podwyższone stężenie może prowadzić do uszkodzenia mięśnia sercowego, problemów z naczyniami krwionośnymi, a nawet zaburzeń pracy nerek. Aldosteron wydzielany jest przez korę nadnerczy – problemy z prawidłowym funkcjonowaniem kory nadnerczy prowadzą więc do nadmiernego syntetyzowania aldosteronu, a w konsekwencji do wystąpienia pierwotnego aldosteronizmu. 

Objawy pierwotnego aldosteronizmu

Hiperaldosteronizm obejmuje szeroki wachlarz objawów, które nie zawsze jednoznacznie wskazują na daną jednostkę chorobową. Do najczęściej występujących objawów zalicza się:

  • pojawienie się nadciśnienia tętniczego,
  • zaburzenia stężenia potasu we krwi,
  • zmiana pH krwi,
  • problemy z funkcjonowaniem mięśni,
  • wzrost ilości oddawanego moczu,
  • uczucie mrowienia,
  • parestezje mięśniowe.

Hiperaldosteronizm zaliczany jest do chorób, które mogą występować u kolejnych pokoleń, stąd istotna jest obserwacja, czy wysokie ciśnienie tętnicze nie występuje o dzieci i młodzieży.

Aldosteron a problemy z nadnerczami

Przyczyną nadmiernego syntetyzowania aldosteronu jest zazwyczaj problem z przerostem kory nadnerczy. Niestety lekarze i naukowcy do dziś nie są w stanie jednoznacznie wskazać, co jest bezpośrednią przyczyną pobudzania kory nadnerczy do przerostu. Inną przyczyną nadmiernej syntezy aldosteronu jest gruczolak nadnercza, a niekiedy nowotwór złośliwy kory nadnerczy.

Prawidłowa diagnostyka – klucz do sukcesu

Żadna choroba nie może być zdiagnozowana bez prawidłowo przeprowadzonej diagnostyki. W przypadku wystąpienia niepokojących objawów pacjent zawsze w pierwszym kroku powinien zgłosić się do lekarza rodzinnego, który przeprowadzi wywiad medyczny. Na podstawie badań wstępnych i wywiadu lekarz rodzinny zazwyczaj kieruje pacjenta z objawami sugerującymi pierwotny aldosteronizm do endokrynologa, który zleca dalsze badania. W przypadku, gdy badania hormonów jednoznacznie sugerują, że pacjent ma podwyższony ich poziom, lekarz przeważnie kieruje pacjenta na badania obrazowe, w tym USG nadnerczy.

Sposoby leczenia

Kluczowym zagadnieniem w leczeniu aldosteronizmu jest obniżanie ciśnienia krwi. W przypadku, gdy w nadnerczach wykryto guz, niezbędna może okazać się operacja. Ze względu na fakt, że w aldosteronizmie występują zaburzenia stężenia sodu, niezbędne jest zachowanie prawidłowej diety – obfitującej w produkty niskosodowe, ale zawierające w zamian za to więcej potasu. Wskazane jest więc spożywanie produktów pełnoziarnistych, rodzynek, morel czy śliwek.

Piśmiennictwo
Reklama
(0)
Komentarze