Zaloguj
Reklama

Leki moczopędne a niewydolność serca

Leki moczopędne a niewydolność serca
Fot. medforum
(3)

W leczeniu zastoinowej niewydolności serca duży przełom przyniosły wyprowadzone w latach 60-tych leki moczopędne działające w pętli Henlego.

Reklama

Przy niewielkiej toksyczności, okazały się dawać skuteczną możliwość walki z objawami tego schorzenia przynosząc bardzo dobre efekty (oprócz pochodnych aldosteronu). Do dnia dzisiejszego są najskuteczniejszą metodą walki ze zdekompensowaną niewydolnością serca ze względu na swoje właściwości.

W procesie rozwoju niewydolności serca, uruchamianych jest wiele mechanizmów kompensacyjnych - początkowo w sercu, a z czasem rozwoju choroby również w obwodowych odcinkach układu krążenia. Pojawia się wiele patologicznych zmian, żylnych czy wątrobowych, których leczenie jest konieczne. Leki moczopędne powiększają ilość moczu wydalanego z organizmu, a wraz z nim sodu. Pozwala to na odbarczenie mięśnia sercowego poprawiając jednocześnie jego funkcje. Wpływa to zarówno na wydolność fizyczną jak również na poprawę komfortu życia pacjentów.

Poza powyższym, leki moczopędne mają duże znaczenie w regulowaniu bilansu płynów i gospodarki wodnej w organizmie. Leki moczopędne są stosowane jako podstawowe leczenie objawowe w przypadku niewydolności serca II, III oraz IV klasy. Największym zagrożeniem jakie może za sobą nieść przyjmowanie leków moczopędnych są zaburzenia jonowe, stąd niezwykle ważne by zażywając je, stosować się do zaleceń lekarza specjalisty.[1]

Piśmiennictwo

Źródło tekstu:

  • [1] „Leki moczopędne w leczeniu niewydolności serca” I. Grzywanowska-Łaniewska, I. Jędrzejewska [w:] „Kardiologia praktyczna dla lekarzy rodzinnych i studentów medycyny. Tom V Część 2 Niewydolność serca” pod red: M. Dłużniewskiego, A. Mamcarza, M. Kucha, P. Krzyżaka, Warszawa 2004

Reklama
(3)
Komentarze