Zaloguj
Reklama

Omdlenie powysiłkowe - objawy, diagnoza, leczenie

Autor/autorzy opracowania:

Źródło tekstu:

  • Dobrzańska A., Ryżko J., Pediatria, Elsevier, Wrocław, 2013
    Krawczyński M., Norma kliniczna w pediatrii, PZWL, Warszawa, 2005
    Park M.K., Kardiologia dziecięca, Elsevier, Wrocław, 2011

Kategorie ICD:


Omdlenie powysiłkowe - objawy, diagnoza, leczenie
Fot. Shutterstock
(4)

Omdlenie to chwilowa utrata przytomności i napięcia mięśniowego wynikająca ze zmniejszonego przepływu krwi przez mózg. Ocenia się, że około 15% dzieci i młodzieży doświadcza co najmniej jednego epizodu omdlenia w wieku 8-18 lat.

Omdlenia u młodych sportowców w czasie ćwiczeń lub tuż po nich, tzw. omdlenia wazowagalne, wynikają z odpłynięcia krwi do poszerzonych naczyń kończyn dolnych, obniżenia oporu naczyniowego i spadku ciśnienia krwi.

Omdlenie powysiłkowe - Objawy i przebieg

Omdlenie zwykle poprzedzone jest zwiastunami:

  • zawroty głowy,
  • mroczki przed oczami,
  • zaburzenia widzenia,
  • nudności i wymioty,
  • pocenie się,
  • uczucie duszności,
  • mrowienie i drętwienie kończyn.

Omdlenie powysiłkowe - Kiedy udać się do lekarza

Po omdleniu dziecko powinno być zbadane przez lekarza. Należy:

  • zmierzyć ciśnienie krwi,
  • określić czynność serca,
  • wykonać  EKG,
  • wykonać morfologię,
  • oznaczyć poziom cukru w surowicy krwi.

Wskazana również konsultacja kardiologa, gdyż omdlenie związane z wysiłkiem może być oznaką poważnych problemów kardiologicznych i wynikać z zaburzeń rytmu serca lub wady układu krążenia.

Omdlenie powysiłkowe - Leczenie

Większość omdleń u dzieci i młodzieży ma łagodny charakter. Przed planowanym wysiłkiem należy spożyć posiłek, dbać o przyjmowanie odpowiedniej ilości płynów, soli, szczególnie w czasie upałów i ćwiczeń na dworze lub w  dusznych, źle wentylowanych salach. Po zakończonym biegu należy jeszcze przez kilka minut „truchtać”. Do dużego wysiłku należy przygotowywać się poprzez systematyczne ćwiczenia.

(4)

Materiały zawarte w dziale Specjalista Radzi mają charakter informacyjny i należy je traktować jako dodatkową pomoc przy udzieleniu niezbędnej pomocy choremu oraz jako ewentualny wstęp do leczenia przez specjalistę. Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za efekty zastosowania w praktyce informacji umieszczonych w dziale Specjalista Radzi.

Reklama
Komentarze